Er was eens………

 

……. in het noorden van ons land, je weet wel, daar waar ze nu zo vreselijk hard hopen op die ene kreet: IT GIET OAN……, een bijna 50-jarig meisje dat van bloggen hield. Niet dat er veel regelmaat in zat hoor, ze bleef ook wel eens een paar weken weg, maar toch, van tijd tot tijd verscheen er wel eens een postje. Op 7 februari 2011 verscheen er nog een uitgebreid bericht, en toen……….STILTE. En hoe langer die stilte duurde, hoe moeilijker het leek te worden om de draad weer op te pakken. Er waren hele lieve medeblogsters die al eens om een hoekje kwamen kijken om te informeren wat er aan de hand was. Dat werd heel erg gewaardeerd, maar de moed om uitgebreid te antwoorden, want de reden kon niet in een paar zinnen geformuleerd worden, ontbrak…………

Nu zijn we vandaag precies een jaar verder, vanmorgen had ik een paar mooie foto’s gemaakt, en ineens dacht ik: leuk voor een blogbericht! Want ook het fotograferen bleef erbij, en een bericht zonder foto’s, tja, dat vind ik nou ook net niks.

Hoe het nou zat met die lange afwezigheid, ach, heel kort gezegd zat ik gewoon met mezelf in de knoop, daar wou ik het maar bij laten, ok?

Vanochtend dus, was ik bij mijn moeder een kopje koffie wezen drinken en daarna samen een paar boodschapjes gedaan. Nu hebben wij de gekke gewoonte om daarna altijd even een rondje langs het Pikmeer en het Prinses Margrietkanaal te rijden. Het was er natuurlijk prachtig, en ik baalde dat ik mijn fototoestel niet bij me had. Maar wel mijn nieuwe mobiel, waarvan gezegd wordt dat er best goede foto’s mee kunnen worden gemaakt. Proberen maar dus, en dit is het resultaat:

Het Margrietkanaal is een grote vaarweg en daar mag nog gevaren worden, dus dan ziet het er zo uit. Wij vroegen ons net af of de schepen er nog alleen door konden komen of dat er een ijsbreker aan te pas moest komen, toen er in de verte een schip aankwam, ZONDER ijsbreker. Hij voer niet hard, maar kwam er volgens ons toch nog redelijk gemakkelijk doorheen. Kijk maar mee:

Helaas kan ik jullie de geluiden van het brekende en werkende ijs er niet bij geven, het begon al ver voordat het schip aan ons toe was, een prachtig staaltje natuurgeweld!

Eventjes verderop zagen we nog deze gevederde vriendjes langs de oever zitten, en die wilde ik jullie ook niet onthouden:

Het was op dat moment nog –10 graden, wat zullen ze het koud hebben, brrrrrrr.

En wat betreft de foto’s, voor een mobiele telefoon niet slecht, toch?

En nu blijft natuurlijk die grote vraag, GIET IT OAN, en zo ja, wanneer? Ik hou het op zondag, en jullie?????

Tot een volgende keer maar weer,

lieve groeten,

Tineke