kienkele

De heksenhut.....

Wij hebben in de tuin een tuinhuisje, wat ook een open gedeelte heeft, dat af en toe opnieuw gedecoreerd wordt. Er stond altijd al een heksenbezem, en toen kreeg ik het idee om er een hoed en een cape bij te hangen. Vervolgens mijn neefjes wijsgemaakt dat er bij tante T. een heks in de tuin woont...... De eerstvolgende keer dat ze bij ons kwamen, wilden ze natuurlijk meteen zien waar die heks dan wel was. Dus met z'n allen naar het tuinhuisje, en ja hoor, de heks was thuis, want de bezem stond er en de hoed en cape hingen ook aan de muur. Toen bedacht de oudste dat ik die heks dan wel zou zijn, want ik heb tenslotte ook een pikzwarte poes. Tja, en toen was het hek van de dam, ik de hoed op, de cape om en mijzelf op de bezem gehesen en zo door de tuin gerend (nee, sorry, er zijn geen foto's van) onder grote hilariteit van de jongens natuurlijk.

Sindsdien heet het tuinhuisje de Heksenhut.

't Is overigens een heerlijk plekje, want mijn liefje heeft er een bankje voor mij in getimmerd, lekkere dikke kussens er op, niemand die je ziet, dus een uitgelezen leesplekje in de schaduw. Als je goed kijkt kun je de poezepootje op het zwarte kussen zien, er overnacht blijkbaar ook wel eens een buurtpoes.......

De hut is nu even ontmanteld, want de bezem gaat vanavond mee naar de koorrepetitie, waar hij gebruikt wordt voor de choreografie bij enkele Afrikaanse liedjes. Ons koor bestaat namelijk dit jaar 10 jaar, dus op 1 november hebben we een jubileumconcert, waarvan de opbrengst naar de brandwondenstichting gaat.

Tot zover voor vandaag, ik wens jullie allemaal een fijne avond, en tot een volgende keer,

groet, Tineke